უკვე ორი თვეა, რაც "თავისუფალი აზრის სახლს" შოუბიზნესის ერთ–ერთი აქტიური წარმომადგენელი ბაკურ ბაკურაძე ხელმძღვანელობს. ცნობილი დიზაინერი მოდის სამყაროდან, როგორც თავად აღნიშნავს, დიდი ხნით წავიდა. თუ რა შეხება ჰქონდა მას აქამდე პოლიტიკასთან და თუ რატომ არ მოსწონს და "ებრძვის" პრეზიდენტ სააკაშვილს, რომლის გუნდსაც წარსულში თავად აპიარებდა, ბაკურ ბაკურაძე უკვე ახალ ამპლუაში, ახალი შემართებით საუბრობს.

– რატომ წახვედით დიდი შოუბიზნესიდან დიდ პოლიტიკაში?

– მე არა მგონია, რომ საქართველოში ან დიდი პოლიტიკა არსებობდეს, ან დიდი შოუბიზნესი. ის სფერო, რომელშიც მე ვმოღვაწეობდი, შეიძლება ითქვას, საერთოდ აღარ არსებობს, ამიტომ გადავედი სფეროში, რომელიც არსებობს. თუ მოხდება ისე, რომ ჩემი მოღვაწეობის პერიოდში სამოქალაქო საზოგადოება მოვახერხებთ, რომ ეს ხელისუფლება გავისტუმროთ და ადამიანის უფლებები ნაკლებად ილახებოდეს, მერე შეიძლება დავბრუნდე კიდეც. თუმცა, მე პოლიტიკაში არ ვარ, მე არასამთავრობო ორგანიზაცია მაქვს.

– მაგრამ, საკმაოდ ოპოზიციურ დამოკიდებულებაში ხართ ხელისუფლებასთან და მკვეთრ პოლიტიკურ განცხადებებსაც აკეთებთ?

– ყოველთვის ასე იყო. მე 9 აპრილის აქციებშიც აქტიურად ვმონაწილეობდი, საგაზეთო ინტერვიუებში თუ საეთერო გამოსვლებშიც არასოდეს ვერიდებოდი კრიტიკას.

– ანუ პარალელურ რეჟიმში არ აკეთებთ ისევ ძველ საქმეს?

– არა, დამთავრებულია ეს საქმე. ყოველ შემთხვევაში, ამ ეტაპზე, ასეა.

– მე მახსოვს, რომ თქვენ იმ პერიოდისთვის შოუბიზნესის ერთ–ერთი აღიარებული და წარმატებული წარმომადგენელი იყავით.

– გეთანხმები, მაგრამ ჩემთან ერთად იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ნაკლებად ჩანდნენ. ამ ქვეყანაში, ხომ ხშირად არავის არაფერს უფასებენ, არც ვითხოვ, არ მაქვს ამაზე პრეტენზია, მე მოდაში გავაკეთე ის, რომ "ფეშენ ტვ" ჩამოვიდა საქართველოში და მუსიკალურად აფორმებდნენ ისეთი დიჯეები, რომლებიც არმანის ჩვენებებს აფორმებდნენ ცოცხლად.

– რა პერიოდს გულისხმობთ?

– ეს იყო შარშან "ივენთ ჰოლში" და ამით მოვრჩი. ახლა, მოდიან ახალგაზრდები და თქვან თავიანთი სიტყვა, ყოველ შემთხვევაში, მე ვარ კმაყოფილი და მოხარული, რომ პირველი მოდის სახლი მე გავხსენი. იცი რა, ცოტა გული მწყდება, რვა წლის წინ რომ მეტეხის ხიდზე გამართავ ჩვენებას, რვა წლის მერეც აღარ უნდა გაიმეორო იგივე, ახალი ხიდებიც შენდება... კარგია მაინც, რომ მუშაობენ და "ფეშენ ვიკებიც" ტარდება, თუმცა, ყოველთვის ვიცოდი, რომ ეს ჩემი ძირითადი სამუშაო არ იყო და როცა მიშა მოვიდა, უკვე ვიფიქრე, რომ აყროლდა სიტუაცია და აქ დარჩენა აღარ შეიძლებოდა.

– როგორც შოუბიზნესის წარმომადგენელი, ეთანხმებით იმ ადამიანებს, ვინც ამბობს, რომ ეს სფერო განვითარების მაღალ ეტაპზეა?

– ამბობენ და შეიძლება ყურადღების ქვეშ მოექცა იმიტომ, რომ, ეს აინტერესებთ მაღალჩინოსნების ცოლებს, გართობა და "სვეტსკაობა" მოუნდათ და ამიტომ ვითარდება. საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, პირიქით. მაგრამ, როცა სახელმწიფო აფინანსებს ხელოვნებას, ის არასოდეს განვითარდება.

– საიდანღაც უნდა მოიძიონ რესურსები, არა?

– უნდა გაყიდონ თავისი ტანსაცმელი და მერე იქედან გააკეთონ ჩვენებაცა და სხვა დანარჩენიც. ეს არის თავისუფალი საერთაშორისო ბიზნესი და არც ერთ ქვეყანაში პარლამენტის თავმჯდომარის ცოლი არ მართავს "ფეშენ ვიკს". საერთოდ, მე თუ მკითხავთ, და ასეც ხდება ნორმალურ ქვეყნებში, უმჯობესია, პოლიტიკოსების, მაღალჩინოსანთა ცოლები დაკავდნენ სხვა რამით, მაგალითად, ქველმოქმედებით. როცა კარლა ბრუნი, საფრანგეთის პირველი ლედი, ისეთი კატეგორიის ვარსკვლავი, როგორიც ის არის მოდის სფეროში, მოდაში აღარ ერევა. საქართველოში ეს ცოტა უხერხულია, იმიტომ, რომ ეს ადამიანები მოდის აზრზე არ არიან.

– განათლება რა სფეროში გაქვთ მიღებული?

– მე დიპლომატიის ისტორიის სპეციალისტი ვარ და ჩემი მოდაში ყოფნა, შეიძლება ჩაითვალოს ერთგვარ ტაიმ–აუტად პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, თუმცა, ვფიქრობ, არ გამიწბილებია ხალხი.

– შინაგანმა პროტესტმა ხომ არ გიბიძგათ პოლიტიკაში წასულიყავით?

– არა, ამ სფეროსთან ადრეც მქონდა შეხება. ჯერ ერთი, მე 2003 წლის 23 ნოემბერს უკვე აქტიურად ვიყავი ჩართული პოლიტიკურ პროცესებში, ასევე მე გახლდით მეორე არხის საინფორმაციოს თანარედაქტორი და პოლიტიკასთან არც თუ ისე შორს იდგა ჩემი საქმე.

– თქვენ იყავით მოქალაქეთა კავშირის პიარმენეჯერი და მაშინ დღევანდელი ჩვენი პრეზიდენტი იყო სწორედ ამ პარტიის ერთ–ერთი აქტიური წარმომადგენელი.

– არა, სახელისუფლებო ბლოკში სხვა პარტიებიც შედიოდნენ, მხოლოდ მოქკავშირი არ იყო და რაც შეეხება სააკაშვილს, ის რიგითი წევრი კი არა, მინისტრი იყო. მე გეტყვით, რომ, იმ პერიოდში არც ერთი არჩევნები ისე არ ჩატარებულა, რომ მე პიარში მონაწილეობა არ მიმეღო. მხოლოდ ამის აფიშირება, რა თქმა უნდა, არ ხდებოდა და არც იყო საჭირო მაშინ.

– დღეს თქვენ ამ ადამიანს, ანუ პრეზიდენტს აკრიტიკებთ, ადამიანს, ვის პოლიტიკურ პარტიასაც აპიარებდით, რითი ხსნით ამას, როგორ შეაფასებთ თქვენს ნამუშევარს ამ ადამიანების იმიჯზე. საინტერესოა, თქვენი აზრი დღევანდელი გადასახედიდან?

– კარგად, მე მგონი, მათი უმრავლესობა დღეს ხელისუფლებაშია და ე.ი. კარგად დაგვიპიარებია ეს ხალხი.

– თავად დაგიპიარებიათ და ახლა თავად ებრძვით იმას, რასაც წლების განმავლობაში იმიჯს თვითონ უქმნიდით?

– არა, მე მიშა არასოდეს დამიპიარებია, უშუალოდ მასთან შეხება არ მქონია. მე ცოტა კიდევ უფრო მაღალ ეშელონებთან მქონდა შეხება.

– ანუ თქვენ ედუარდ შევარდნაძის იმიჯზე ზრუნავდით უშუალოდ?

– დიახ, ასე იყო.

– ხშირად აკრიტიკებენ მიხეილ სააკაშვილს მისი ჩაცმულობის გამო, თქვენ თუ გაქვთ, როგორც მოდასა და დიზაინში გარკვეულ ადამიანს, მასთან შენიშვნა?

– მე უფრო ვისურვებდი, რომ მის ქმედებებთან დაკავშირებით გააკრიტიკონ იგი. ეს უფრო მართებული და მნიშვნელოვანი იქნებოდა, ვიდრე ჩაცმა–დახურვის თემაა. მე პირადად, ამ ეტაპზე, აბსოლუტურად, არ მაინტერესებს რა აცვია მას, მთავარია, ქვეყანა არ დამაქციოს თავზე, რასაც, სამწუხაროდ, ყოველდღე აკეთებს.

– თქვენ რომ იყოთ ამ ეტაპზე მისი იმიჯმეიკერი, რას შეცვლიდით, რას ურჩევდით მას?

– არასოდეს ვიქნები სააკაშვილის იმიჯმეიკერი, რადგან ის არის ადამიანი, რომლისაც მე არ მჯერა.

– თუმცა, დღესაც ზოგიერთ მისი და ასევე მმართველი პარტიის იმიჯზე მომუშავე ადამიანებს საქმეს უწონებენ. ზოგის აზრით, მათი ე.წ. პიარშიკების მუშაობა წარმატებულია?

– საერთოდ, მე არ მესმის, რატომ დაიბრალეს ამ ადამიანებმა ფლაგმანობა, რატომ არქმევენ ნაციონალური მოძრაობის ვითომ წარმატების შედეგს, იმას, რაც დღეს გვაქვს? მთელი ეს პროექტები დაგეგმილი იყო და აი, ახლა, ამოიწურა რესურსები და მოდი ვნახოთ, რას იზამენ. ის ფული, რომელიც 1995–98, 2002–2003 წლებში მოიზიდა მაშინდელმა ხელისუფლებამ და შემოედინებოდა საქართველოში, კარგად შეჭამეს. ახლა წავლენ, იმიტომ, რომ ფული აღარ დარჩათ.

– რა იცით, რომ წავლენ?

– სახელმწიფო ახლა საერთაშორისო მოლაპარაკებებისა და ურთიერთობის დონეზე აღარ არსებობს. რაც უნდა ილაპარაკოს მიშამ, მას სერიოზულად არავინ აღიქვამს. სახელმწიფო განადგურდა და ახლა ადამიანებს მოუწევთ დანგრეულის აღდგენა, და ამაზე სერიოზული მუშაობა, რა თქმა უნდა, თუ ამის საშუალებები საერთოდ დაგვრჩა. დარწმუნებული ვარ, ხალხმა ჯერ კიდევ ბევრი რამ არ იცის. დახურული წრე დახურულად მუშაობს და როცა ამ ყველაფერს ფარდა აეხდება, ხალხი შეიძლება სახტად დარჩეს. იმ ხელისუფლებას, რომელიც მოვა სააკაშვილის მერე, მძიმე პირობებში მოუწევს მუშაობა. სააკაშვილი ახლა ზის და "ფეისბუქის" ფერმას თამაშობს.

– რეალურად, თუ?

– დიახ, რეალურად, ამ ადამიანების გამოყენებით, მისთვის ფერმა არის ქვეყანა... ბავშვი რომ იბადება დღეს საქართველოში, მიშას წყალობით, უკვე მილიონობით ვალი აქვს. ადამიანები დღევანდელ რეალობას გვიან მიხვდებიან, სამწუხაროდ, ქართველებს გვაქვს ეს მომენტი, მთავარია, ჩვენმა ცხოვრებამ გაიაროს და მერე რა მოხდება, აღარ გვაინტერესებს.

– რას აკეთებს "თავისუფალი აზრის სახლი", რომელსაც ახლა თქვენ ხელმძღვანელობთ და როგორ მოხდა თქვენი ამ თანამდებობაზე წარდგენა?

– ეს არის ადგილი, სადაც ადამიანებს შეუძლიათ აზრის თავისუფლად გამოხატვა ნებისმიერ თემაზე. ის გახლავთ არასამთავრობო ორგანიზაცია. გვაქვს რამდენიმე ახალი პროექტი და ვმუშაობთ სხვადასხვა მიმართულებით. ვცდილობთ, მაქსიმალურად მოვიცვათ დღევანდელი ვითარების ყველა მხარე და ყველა ასპექტი. და, პირველ რიგში, საზოგადოების გამოფხიზლებაში მივიღებთ მონაწილეობას. რაც შეეხება, თუ როგორ მოვხვდი აქ, ორი თვეა, რაც დავინიშნე. მანამდე, მამუკა არეშიძე ხელმძღვანელობდა, მერე ნანა დევდარიანი და, ერთი სიტყვით, ბევრი ხელმძღვანელობა გამოიცვალა.

– არიან ადამიანები, რომლებიც თვლიან, რომ თქვენ პოპულარობისთვის გჭირდებათ ეს ყველაფერი და შესაბამისად, თქვენს განცხადებებს პოპულისტურს უწოდებენ...

– რა თქმა უნდა, ყველას აქვს უფლება, თავისი აზრი გააჩნდეს. მაგრამ მე ამ თვალსაზრისით, პოპულარობა ნამდვილად არ მჭირდება. პრინციპში, ერთადერთი, თუ მჭირდება პოპულარობა, ისევ იმისთვის, რომ, რაც შეიძლება ბევრ ადამიანს ვუთხრა, თუ რა ვითარებაში ვართ რეალურად, როგორ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. უნდა გაიგოს ხალხმა და უნდა შეწუხდნენ იმის გამო, რომ შესაძლოა, ჯერ თქვენამდე არ მოსულა და არ შეგხებიათ ამ რეჟიმის ხელი, მაგრამ ხვალ აუცილებლად ყველა ოჯახს შეექმნება პრობლება. ამას სრული პასუხისმგებლობით ვამბობ, თუ კიდევ ექვსი თვე გაგრძელდა სააკაშვილის ხელისუფლებაში ყოფნა, დავიღუპებით. მე ამას ვაცხადებ იმ მასალების საფუძველზე, რომელსაც ჩვენ გავეცანით და რა ინფორმაციასაც ჩვენ ვფლობთ.

– რას გვეტყვით "ღირსების წიგნზე"?

– ის იწერება, უკვე 5800–მდე ადამიანმა მოაწერა ხელი მას და ასეთი შედეგები პირველივე საღამოს გვქონდა, სამწუხაროდ, ახლა შევჩერდებით და ფართომასშტაბიან ხელმოწერებს ვერ ვგეგმავთ. ჯერჯერობით, სხვა მნიშვნელოვან საკითხებზე გადავერთეთ.

– რა დანიშნულება ექნება ამ წიგნს?

– საქართველოს ისტორიას დარჩება წიგნი, რომ ამ ქვეყანას ჰყავდა სამარცხვინო ხელისუფლება და რომ ეს აღარასოდეს უნდა განმეორდეს.

– "ფეისბუქზე" თქვენი გვერდი გაფორმებულია განცხადებით, რომ შაშკინი უნდა გადადგეს.

– ის უნდა გადადგეს აუცილებლად, რადგან ის არის არაპროფესიონალი და ცუდი მენეჯერი. ყოველ შემთხვევაში, ის არის მინისტრი, ვისი მინისტრად ყოფნის დროსაც მოსწავლეები მასობრივად გამოვიდნენ ქუჩაში, ეს კი უკვე სრულიად საკმარისია იმისთვის, რომ ის წავიდეს დაკავებული თანამდებობიდან.

– თქვენი ოჯახის წევრები როგორ შეხვდნენ თქვენი პოლიტიკაში წასვლის ფაქტს, ხომ არ გაუკრიტიკებიათ მათ ეს ნაბიჯი?

– არა, ეს სრულიად ნორმალურად მიიღეს, ისე, როგორც საჭირო იყო.

– ოჯახური მდგომარეობა ხომ არ შეგეცვალათ?

– არა, ძველებურად ვართ ისევ. მე, ჩემი მეუღლე და მისი ბიოლოგიური შვილი. სახლი სწორედ ის ადგილია, სადაც სრული იდილია გვაქვს.

– მე ვგულისხმობ თქვენს ფოტოალბომში პატარა სალი ბაკურაძის სურათებს, ის თქვენი შვილია?

– არა, ის ჩემი შვილიშვილია, მე უკვე ბაბუაც ვარ, ანუ ძმის შვილიშვილია.

– მე თქვენთან საკმაოდ აპოლიტიკურ და "მსუბუქ" თემებზე ვაპირებდი საუბარს, თუმცა პოლიტიკას ვერ გავცდით.

– როცა შენს შვილს ჯოხიან კაცს დაუნიშნავენ სკოლაში და მეფის რუსეთში დააბრუნებენ განათლების სისტემას, როცა გაკვეთილები არ ტარდება სკოლაში და სასწავლო პროცესი პრაქტიკულად ჩაშლილია, როცა ქვეყანა თავზე გენგრევა, კარგავ კიდევ უფრო მეტ ტერიტორიას, ბუნებრივია, "მსუბუქი" ვერ იქნები. არ შეიძლება ამ ყველაფერს ადვილად შეხედო. თუნდაც ის, რატომ უნდა ვუყურო ამერიკული ინგლისურით ფილმს ტელევიზორში, არ ვიცი ეს ენა მე. ხომ მაქვს უფლება, არ მინდოდეს ინგლისურის სწავლა. დღევანდელი ხელისუფლების შეხედულებით კი, ამ შემთხვევაში ვარ ჩამორჩენილი. რატომ არ მაქვს უფლება ქართულად ვიმეტყველო, ჩემს ეროვნულ ენაზე ვუყურო ფილმებს საზოგადოებრივ მაუწყებელზე, რომელსაც ხალხი, ამ შემთხვევაში, მე ვაფინანსებ.

– რა გეგმები გაქვთ მომავალში?

– სააკაშვილს გავუშვებთ ხელისუფლებიდან.

– რამდენად რეალურია თქვენი ეს განცხადება?

– სწორედ, რომ რეალურია. სკოლის მოსწავლეების პროტესტი დასაწყისი იქნება. მას უკვე ნელ–ნელა ხელიდან ეცლება ძალაუფლება, თქვენ როგორ ფიქრობთ, ის ახლა ისე მყარად არის, როგორც რამდენიმე წლის წინ იყო? ვეღარ არის ისე. სამოქალაქო საზოგადოება უნდა გაიზარდოს, ელემენტარულ ზეწოლასაც არ უნდა შევეგუოთ. სამწუხაროდ, სამხიარულოდ არც საქმე გვაქვს და არც დრო.

ანა ქარდავა