| ქალი და მამაკაცი |
ჯენიფერ ენისტონი მინერალურ წყალს რეკლამას უკეთებს 
ევა ლონგორია კატის საკვების რეკლამაში გადაიღეს 
მარიამ ჯოლოგუა ანანოსგან თავის დაღწევას ცდილობს 
მაიკლ ჯექსონი Pepsi-ს სახე გახდა 
ტესტები პედაგოგთა სასერტიფიკაციო გამოცდებისთვის ”სარკესთან” ერთად 28 მარტიდან გამოვა 
რეკლამა დაკოტა ფანინგის მონაწილეობით სექსუალურ სკანდალად ჩაითვალა 
მედიაში სარეკლამო დანახარჯების უდიდესი წილი ორ ნაციონალურ არხზე მოდის 
ვიკიპედიის დამფუძნებელი ქართველებს თითო ლარს სთხოვს 
ანჯელინა ჯოლი Louis Vuitton-ის ახალი სარეკლამო კამპანიის სახეა 
კოკა-კოლა 125 წლისაა 
სააკაშვილის ტყუილი მოსახლეობას მილიონ ნახევარ ლარამდე დაუჯდა 
სტალინისა და ჰიტლერის სახეები არყის რეკლამაში 
"იმედში უფრო მაღალი ხელფასი მქონდა"
გიორგი ახვლედიანი: "არ ვისურვებ, ისეთივე რეიტინგი მქონდეს, როგორიც ჟურნალისტიკაში მქონდა"
ყოფილი ჟურნალისტი და დეპუტატი გიორგი ახვლედიანი, 14 წლიდან მუშაობს, რაც ბაბუის დამსახურებაა. მან მიაჩვია შრომას და დამოუკიდებლობას, რისთვისაც გიორგი მისი მადლიერია. მიუხედად იმისა, რომ ჟურნალისტიკაში შემთხვევით მოხვდა, თვლის, სწორედ იქ იყო მისი ადგილი, სადაც ბევრის გაკეთება შესძლო.
გიორგი ახვლედიანი:
– 14 წლის რომ გავხდი, ბაბუაჩემმა გადაწყვიტა, შრომა მესწავლა. არაფერი უჭირდა ჩვენს ოჯახს, რომ მე მემუშავა და შემოსავალი შემეტანა, მაგრამ ეს ბაბუას ერთმნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება იყო.
– და რას გულისხმობდა ეს გადაწყვეტილება?
– მაშინ შემოვიდა კერძო საკუთრების ფორმა. ბაბუამ იჯარით აიღო დიდი სათბური, სადაც მოგვყავდა ბოსტნეული, ვარდები. გამიხსნა შრომის წიგნაკი. ყველას უკვირდა, როგორო, მაგრამ "დატრიალდა" და გააკეთა. დილით სკოლაში ვიყავი, შუადღეს ვმეცადინეობდი და საღამოს სათბურში ვმუშაობდი. მას მერე რაც ვიგრძენი, რა არის საკუთარი შემოსავალი, ჩემს თავს თავად ვარჩენდი.
– რაში ხარჯავდით ფულს?
– მყოფნიდა, რომ ხანდახან ახალი ჯინსის ქურთუკი მეყიდა, ჩემი ფულით დამეპატიჟა გოგონა კინოში, ტრანსპორტით უზრუნველმეყო ჩემი თავი. ხელფასი ადეკვატური იყო ჩემი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. მას მერე ერთი წამითაც აღარ მიფიქრია, ჩემს თავზე არ ვყოფილიყავი დამოკიდებული. რაც შეეხება კარიერას, ამის დასაწყისად შეიძლება ჩაითვალოს 1994 წელი, როცა ფეხი შევდგი ტელევიზიაში.
– როგორ მოხვდით სატელევიზიო სივრცეში?
– 1994 წელია, სტუდენტი ვარ, გაყინული უნივერსიტეტი, არაფერი ქვეყანაში არ ხდება, პარალიზებულია. ოქტომბერში ჩემმა კლასელმა ხათუნა ბითაძემ დამირეკა, რომელიც "მოამბეში" მუშაობდა, არ გინდა ტელევიზიაში მუშაობა, ბიჭები ძალიან გვაკლია, კაცის ხმა ეთერში მნიშვნელოვანიაო. მეც გადავწყვიტე, ის ზამთარი ტელევიზიაში გადამეგორებინა. სხვა თუ არაფერი, იქ მაინც მექნებოდა სინათლე. მაშინ "მოამბის" მთავარი რედაქტორი მამუკა არეშიძე იყო. კარგ თვალზე შემხედა და მოვეწონე, თუმცა საოცარ ფორმაში მივედი, დახეული ჯინსები, უზარმაზარი კაშნე, ბოჰემური ცხოვრების ტიპაჟი ვიყავი. 3–4 თვე სერიოზული სკოლა გავიარე. შავი სამუშაოს კეთებით დავიწყე. სამ თვეში დამავალეს პირველი სიუჟეტის გაკეთება.
– რა იყო პირველი სიუჟეტი თუ გახსოვთ?
– "თეთრი არწივის" ბატალიონი იშლებოდა, უერთდებოდა არმიას და ამაზე უნდა მომემზადებინა სიუჟეტი. დიდი დახმარება გამიწია ლუბა ელიაშვილმა, რომელმაც დაინახა, რომ ძალიან შემეშინდა და გადაღებაზე წამომყვა. ჩემი ხმით რომ გავახმოვანე სიუჟეტი, ყველაზე ამაყი ვიყავი. არასდროს დამავიწყდება. სამ წელიწადში წამყვანობას შევეჭიდე.
– ეთერში მუშაობა უფრო გიზიდავდათ, თუ სიუჟეტების კეთება?
– ეთრეში როცა ვმუშაობდი, მაინც არ ვეშვებოდი კორესპონდენტობას. თუ ეთერში რამე კარგად გამომდიოდა და შემეძლო ინდივიდუალური სახე შემექმნა, სწორედ ჩემი აქტიური კორესპონდენტობით იყო შესაძლებელი. კარგი წამყვანი, პირველ რიგში, კარგი ჟურნალისტი უნდა იყოს. ამაში შეიძლება ვინმე არ დამეთანხმოს, მაგრამ ეს ჩემი პრინციპული დამოკიდებულებაა.
– ჟურნალისტიკის დასაწყისს კურიოზები თუ ახლდა?
– ერთხელ სამსახურში სხვა ჟურნალისტებზე ადრე მივედი. ახალბედა, დამწყები ვარ. ამ დროს შემორბის მამუკა არეშიძე და მთავრობის სხდომა იწყება, სასწრაფოდ წადიო. გული გამისკდა. მივედი, ვერაფერი გავიგე რა ილაპარაკეს. გამომსვლელები იყვნენ იგორ გიორგაძე, ვარდიკო ნადიბაიძე, პრემიერ–მინისტრი ოთარ ფაცაცია იყო. მოვიტანე მასალა, სადაც ყველაფერი გამომრჩა. საერთოდ არ იყო დაფიქსირებული, სხდომას ვინ ხელმძღვანელობდა, იყო თუ არა პრემიერ–მინისტრი, იმიტომ, რომ ვერ ვიცანი. როცა რედაქტორმა მკითხა პრემიერი იყოო, იხტიბარი არ გავიტეხე და არა–მეთქი. იმედი მქონდა, არ იქნებოდა. ერთი ვინც იქ ვიცანი – შევარდნაძე იყო. მისი ტექსტი და გამოსვლა დიდი რაოდენობით ჩავდე მასალაში. 8 საათზე გავიდა ჩემი მომზადებული მასალა, რაზეც მთელი კანცელარია დაინგრა. "ღამის მოამბეში" სოფო ნარჩემაშვილმა გააკეთა განცხადება, დიდი ბოდიში, მაგრამ მთავრობის სხდომას აგრეთვე ესწრებოდა პრემიერ–მინისტრიო. აგრძელებს გადაცემას და ჩაურთავდა, მთავრობის სხდომას აგრეთვე ესწრებოდნენ უშიშროების და თავდაცვის მინისტრებიც. "მოამბის" წამყვანი ვარ, ძალიან კარგად ავაწყვე პროგრამა, რომლის მთავარი არსი იყო ინგა გრიგოლიას სიუჟეტი პარლამენტიდან. მისი სიუჟეტიდან იშლებოდა ყველა სხვა თემა. ინგა მოვიდა "მოამბემდე" 20 წუთით ადრე, ტექსტებს ჰაერში წერს, კასეტებს შორიდან ისვრის. შევედი სტუდიაში და რეჟისორს გამოვუცხადე, არ ვიწყებ გადაცემას, სანამ ინგას სიუჟეტი არ მომზადდება–თქო. ისე მტკიცედ ვუთხარი, ვერ გამიწია წინააღმდეგობა. მართლაც ინგამ 3–4 წუთი დააგვიანა, ისროლა გამზადებული კასეტა და დავიწყეთ, მაგრამ იმ 4 წუთში ძალიან დიდი ამბავი მოხდა მთელ საქართველოში. ერთადერთი საინფორმაციოა "მოამბე" და არ იწყება. რეკავდნენ რეგიონებიდან, კანცელარიიდან. დამთავრდა "მოამბე", ავედი და მთელი ხელმძღვანელობა დამხვდა, თმები ყალყზე უდგათ. ეს რა ჰქენი, მეორედ ამდაგვარი რამ აღარ გააკეთოო.
– თქვენ რომ ყოფილიყავით ხელმძღვანელი, რა გადაწყვეტილებას მიიღებდით?
– როგორც ხელმძღვანელი, გამორიცხულია არ დავუშვებდი. ეს იყო ჩემს თავზე აღებული ერთპიროვნული გადაწყვეტილება, მაგრამ ისე კარგად მქონდა აწყობილი, მენანებოდა დასანგრევად.
– ჟურნალისტიკაში შემთხვევით მოხვდით, იყო ეს ის საქმე, რაც უნდა გეკეთებინათ?
– ჩემთვის 15 წლის განმავლობაში ჟურნალისტიკა იყო საყვარელი საქმიანობა. მაძლევდა ენერგიას, რომელითაც მეორე დღეს შემეძლო უფრო დიდი ენერგიით მემუშავა. ჩემი ჟურნალისტობის კულმინაცია, "იმედში" მუშაობა იყო. იქ სამუშაო პირობებს შეიძლება ჟურნალისტიკის სამოთხე ვუწოდო. საინტერესო თემა მთვარეზე, ანტარქტიდაზე რომ მეპოვა, შემეძლო წავსულიყავი. ეს ძალიან დიდი ბედნიერება იყო. როცა ასეთ სიმაღლეს მიაღწევ, ათი თავით დაბლა მუშაობა ძალიან რთულია. როცა სრული თავისუფლება გაქვს, მერე შეიზღუდო და ისე იმუშაო, ძნელია.
– როცა პირველ არხზე მუშაობდით, არც მაშინ გქონდათ შეზღუდვები?
– მიუხედავად იმისა, რომ 9 წელი ვიმუშავე პირველ არხზე, ამდაგვარი დამოკიდებულება, რომ შენ ამ თემას ასე არ გააშუქებ, არ ყოფილა. თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ ასეთი რაღაცები არ ხდებოდა. პირდაპირ ვერ "დაახურავდი" შევარდნაძეს, მაგრამ შეგვეძლო მაყურებლამდე შეფარულად მიგვეტანა ინფორმაცია. ამას ძალიან კარგად ვახერხებდით. მაშინაც კი არ იყო ისეთი ზეწოლის ქვეშ ტელევიზია, როგორშიც ახლა არის სამი ნაციონალური მაუწყებელი.
– იმედგაცრუება თუ გქონდათ?
– ყოველთვის მქონდა ერთი უცნაური შეგრძნება. მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე ათასი სიუჟეტი მაქვს გაკეთებული, ისევე ვნერვიულობდი ყოველ ახალ სიუჟეტზე, როგორც პირველ დღეს. ვაითუ ეს სიუჟეტი იმაზე ნაკლები იყოს, ვიდრე წინა სიუჟეტი. ეს უფრო მეტად "დროებაში" ხდებოდა.
– თქვენმა რეიტინგმა დაიკლო, რაც პოლიტიკაში წახვედით?
– რა თქმა უნდა. თუ შეიძლება საზოგადოების 80%–ს უყვარდეს ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი უნდა სჭირდებოდეს. ის რეიტინგი, რაც ჟურნალისტიკაში მქონდა, პოლიტიკაში რომ მქონდეს, დაღუპული ვიქნებოდი. ვისაც პოლიტიკაში 80% და მეტი აქვს, უფლებამოსილების ხელში დაჭერას ნიშნავს და ეს რყვნის ადამიანს. ჩემს თავს არ ვუსურვებ ისეთივე რეიტინგი მქონდეს, როგორიც ჟურნალისტიკაში.
– ახლა რომ მოგცეთ მიკროფონი და გაგიშვათ სიუჟეტზე, რას გააკეთებდით?
– ჩავიდოდი ერაყში, გადავიღებდი ნახევრად ლეტალურ იარაღს, რომელიც ხელისუფლებამ არლეტალურად გამოგვიცხადა. ჩავწერდი იმ სამხედროებს, რომლებიც ამბობენ, რომ ამ იარაღით უკვე სამი ადამიანი მოვკალით და ეს არის ნახევრადლეტალური იარაღიო. გადავიღებდი "კაპეზეს" პირობებს, სადაც ადმინისტრაციული პატიმრობა 90 დღემდე უწევთ ადამიანებს. ამას ყველაფერს შევადარებდი უცხოურ გამოცდილებას. ხომ გვეუბნებიან, რომ ეს ყველაფერი ევროპული სტანდარტია. ჩავდებდი ამ ყველაფერს სიუჟეტში და ვანახებდი მოსახლეობას. გამოვიძიებდი ხელისუფლების ნათქვამებს. როცა ჟურნალისტური გამოძიება აღარ არის ტელესივრცეში, ეს იმის მანიშნებელია, რომ მედია თავისუფალი არ არის.
– პარლამენტში უმცირესობის ლაპარაკი, მხოლოდ ლაპარაკად ხომ არ რჩება?
– პარლამენტში ოპოზიციას არსად აქვს იმის შესაძლებლობა, რომ ღილაკზე ხელის დაჭერით კანონი ან მიიღოს ან ჩააგდოს. ოპოზიციამ მუდმივად უნდა ამხილოს ხელისუფლება, თუ ის არაკეთილსინდისიერად იყენებს მართვის ბერკეტს. ყელში უნდა ჰქონდეს წაჭერილი და არ მისცეს საშუალება, დაუსჯელად გაატაროს მთელი რიგი საკითხები. ოპოზიციამ საზოგადოებას ალტერნატივა უნდა მიაწოდოს.
– ჟურნალისტიკაში როცა იყავით, მაშინ უფრო მეტი ხელფასი გქონდათ, თუ დეპუტატობისას?
– ჩემი ხელფასი აქ საჯარო და გამჭვირვალეა, როცა ტელეკომპანია "იმედში" ვმუშაობდი, ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული მქონდა ხელფასის საიდუმლოება. ვერ დავასახელებ ციფრს, მაგრამ ტელეიმედში ჩემი შემოსავალი გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე აქ ყოფნისას.
– ამბობენ, საკუთარი კეთილდღეობისთვის წავიდა პოლიტიკაშიო?
– კეთიდღეობას თუ ვიგულისხმებთ, ის, რაც ჩვენს გუნდს ჰქონდა ტელეიმედში, იმის მეათედი არ აქვს აქ. ბრაზილიაში რომ გავიღვიძებდი, შემეძლო საღამოს ავსტრალიაში დამეძინა. ამ თვასაზრისით ძალიან უკან გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ ახლა გაცილებით მეტი პასუხისმგებლობაა, ვიდრე ჟურნალისტიკაში.
– თქვენ მიერ გაწერილ სამოქმედო პროგრამაში, რამდენია საარსებო მინიმუმი და რამდენია დღეის მდგომარეობით დადგენილი?
– როცა პრეზიდენტმა მთავრობის სხდომაზე იკითხა, რამდენია საარსებო მინიმუნი, ვერავინ უპასუხა და თუ არ ვცდები, გილაურმა დაასახელა აბსურდული ციფრი – 119 ლარი. მინიმალური რეალობიდან რომ გამოვიდეთ, 220–240 ლარზე ნაკლები არ უნდა იყოს. დანარჩენ შემთხვევაში უკვე დანაშაულია. ეს ისედაც ის თანხაა, რომლის საშუალებითაც შეიძლება ადამიანი უბრალოდ გადარჩეს. საარსებო მინიმუმის განსაზღვრა, პენსიის პირდაპირპროპორციული უნდა იყოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ქვეყანა მიდის კატასტროფისკენ.
გიორგი ახვლედიანი:
– 14 წლის რომ გავხდი, ბაბუაჩემმა გადაწყვიტა, შრომა მესწავლა. არაფერი უჭირდა ჩვენს ოჯახს, რომ მე მემუშავა და შემოსავალი შემეტანა, მაგრამ ეს ბაბუას ერთმნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება იყო.
– და რას გულისხმობდა ეს გადაწყვეტილება?
– მაშინ შემოვიდა კერძო საკუთრების ფორმა. ბაბუამ იჯარით აიღო დიდი სათბური, სადაც მოგვყავდა ბოსტნეული, ვარდები. გამიხსნა შრომის წიგნაკი. ყველას უკვირდა, როგორო, მაგრამ "დატრიალდა" და გააკეთა. დილით სკოლაში ვიყავი, შუადღეს ვმეცადინეობდი და საღამოს სათბურში ვმუშაობდი. მას მერე რაც ვიგრძენი, რა არის საკუთარი შემოსავალი, ჩემს თავს თავად ვარჩენდი.
– რაში ხარჯავდით ფულს?
– მყოფნიდა, რომ ხანდახან ახალი ჯინსის ქურთუკი მეყიდა, ჩემი ფულით დამეპატიჟა გოგონა კინოში, ტრანსპორტით უზრუნველმეყო ჩემი თავი. ხელფასი ადეკვატური იყო ჩემი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. მას მერე ერთი წამითაც აღარ მიფიქრია, ჩემს თავზე არ ვყოფილიყავი დამოკიდებული. რაც შეეხება კარიერას, ამის დასაწყისად შეიძლება ჩაითვალოს 1994 წელი, როცა ფეხი შევდგი ტელევიზიაში.
– როგორ მოხვდით სატელევიზიო სივრცეში?
– 1994 წელია, სტუდენტი ვარ, გაყინული უნივერსიტეტი, არაფერი ქვეყანაში არ ხდება, პარალიზებულია. ოქტომბერში ჩემმა კლასელმა ხათუნა ბითაძემ დამირეკა, რომელიც "მოამბეში" მუშაობდა, არ გინდა ტელევიზიაში მუშაობა, ბიჭები ძალიან გვაკლია, კაცის ხმა ეთერში მნიშვნელოვანიაო. მეც გადავწყვიტე, ის ზამთარი ტელევიზიაში გადამეგორებინა. სხვა თუ არაფერი, იქ მაინც მექნებოდა სინათლე. მაშინ "მოამბის" მთავარი რედაქტორი მამუკა არეშიძე იყო. კარგ თვალზე შემხედა და მოვეწონე, თუმცა საოცარ ფორმაში მივედი, დახეული ჯინსები, უზარმაზარი კაშნე, ბოჰემური ცხოვრების ტიპაჟი ვიყავი. 3–4 თვე სერიოზული სკოლა გავიარე. შავი სამუშაოს კეთებით დავიწყე. სამ თვეში დამავალეს პირველი სიუჟეტის გაკეთება.
– რა იყო პირველი სიუჟეტი თუ გახსოვთ?
– "თეთრი არწივის" ბატალიონი იშლებოდა, უერთდებოდა არმიას და ამაზე უნდა მომემზადებინა სიუჟეტი. დიდი დახმარება გამიწია ლუბა ელიაშვილმა, რომელმაც დაინახა, რომ ძალიან შემეშინდა და გადაღებაზე წამომყვა. ჩემი ხმით რომ გავახმოვანე სიუჟეტი, ყველაზე ამაყი ვიყავი. არასდროს დამავიწყდება. სამ წელიწადში წამყვანობას შევეჭიდე.
– ეთერში მუშაობა უფრო გიზიდავდათ, თუ სიუჟეტების კეთება?
– ეთრეში როცა ვმუშაობდი, მაინც არ ვეშვებოდი კორესპონდენტობას. თუ ეთერში რამე კარგად გამომდიოდა და შემეძლო ინდივიდუალური სახე შემექმნა, სწორედ ჩემი აქტიური კორესპონდენტობით იყო შესაძლებელი. კარგი წამყვანი, პირველ რიგში, კარგი ჟურნალისტი უნდა იყოს. ამაში შეიძლება ვინმე არ დამეთანხმოს, მაგრამ ეს ჩემი პრინციპული დამოკიდებულებაა.
– ჟურნალისტიკის დასაწყისს კურიოზები თუ ახლდა?
– ერთხელ სამსახურში სხვა ჟურნალისტებზე ადრე მივედი. ახალბედა, დამწყები ვარ. ამ დროს შემორბის მამუკა არეშიძე და მთავრობის სხდომა იწყება, სასწრაფოდ წადიო. გული გამისკდა. მივედი, ვერაფერი გავიგე რა ილაპარაკეს. გამომსვლელები იყვნენ იგორ გიორგაძე, ვარდიკო ნადიბაიძე, პრემიერ–მინისტრი ოთარ ფაცაცია იყო. მოვიტანე მასალა, სადაც ყველაფერი გამომრჩა. საერთოდ არ იყო დაფიქსირებული, სხდომას ვინ ხელმძღვანელობდა, იყო თუ არა პრემიერ–მინისტრი, იმიტომ, რომ ვერ ვიცანი. როცა რედაქტორმა მკითხა პრემიერი იყოო, იხტიბარი არ გავიტეხე და არა–მეთქი. იმედი მქონდა, არ იქნებოდა. ერთი ვინც იქ ვიცანი – შევარდნაძე იყო. მისი ტექსტი და გამოსვლა დიდი რაოდენობით ჩავდე მასალაში. 8 საათზე გავიდა ჩემი მომზადებული მასალა, რაზეც მთელი კანცელარია დაინგრა. "ღამის მოამბეში" სოფო ნარჩემაშვილმა გააკეთა განცხადება, დიდი ბოდიში, მაგრამ მთავრობის სხდომას აგრეთვე ესწრებოდა პრემიერ–მინისტრიო. აგრძელებს გადაცემას და ჩაურთავდა, მთავრობის სხდომას აგრეთვე ესწრებოდნენ უშიშროების და თავდაცვის მინისტრებიც. "მოამბის" წამყვანი ვარ, ძალიან კარგად ავაწყვე პროგრამა, რომლის მთავარი არსი იყო ინგა გრიგოლიას სიუჟეტი პარლამენტიდან. მისი სიუჟეტიდან იშლებოდა ყველა სხვა თემა. ინგა მოვიდა "მოამბემდე" 20 წუთით ადრე, ტექსტებს ჰაერში წერს, კასეტებს შორიდან ისვრის. შევედი სტუდიაში და რეჟისორს გამოვუცხადე, არ ვიწყებ გადაცემას, სანამ ინგას სიუჟეტი არ მომზადდება–თქო. ისე მტკიცედ ვუთხარი, ვერ გამიწია წინააღმდეგობა. მართლაც ინგამ 3–4 წუთი დააგვიანა, ისროლა გამზადებული კასეტა და დავიწყეთ, მაგრამ იმ 4 წუთში ძალიან დიდი ამბავი მოხდა მთელ საქართველოში. ერთადერთი საინფორმაციოა "მოამბე" და არ იწყება. რეკავდნენ რეგიონებიდან, კანცელარიიდან. დამთავრდა "მოამბე", ავედი და მთელი ხელმძღვანელობა დამხვდა, თმები ყალყზე უდგათ. ეს რა ჰქენი, მეორედ ამდაგვარი რამ აღარ გააკეთოო.
– თქვენ რომ ყოფილიყავით ხელმძღვანელი, რა გადაწყვეტილებას მიიღებდით?
– როგორც ხელმძღვანელი, გამორიცხულია არ დავუშვებდი. ეს იყო ჩემს თავზე აღებული ერთპიროვნული გადაწყვეტილება, მაგრამ ისე კარგად მქონდა აწყობილი, მენანებოდა დასანგრევად.
– ჟურნალისტიკაში შემთხვევით მოხვდით, იყო ეს ის საქმე, რაც უნდა გეკეთებინათ?
– ჩემთვის 15 წლის განმავლობაში ჟურნალისტიკა იყო საყვარელი საქმიანობა. მაძლევდა ენერგიას, რომელითაც მეორე დღეს შემეძლო უფრო დიდი ენერგიით მემუშავა. ჩემი ჟურნალისტობის კულმინაცია, "იმედში" მუშაობა იყო. იქ სამუშაო პირობებს შეიძლება ჟურნალისტიკის სამოთხე ვუწოდო. საინტერესო თემა მთვარეზე, ანტარქტიდაზე რომ მეპოვა, შემეძლო წავსულიყავი. ეს ძალიან დიდი ბედნიერება იყო. როცა ასეთ სიმაღლეს მიაღწევ, ათი თავით დაბლა მუშაობა ძალიან რთულია. როცა სრული თავისუფლება გაქვს, მერე შეიზღუდო და ისე იმუშაო, ძნელია.
– როცა პირველ არხზე მუშაობდით, არც მაშინ გქონდათ შეზღუდვები?
– მიუხედავად იმისა, რომ 9 წელი ვიმუშავე პირველ არხზე, ამდაგვარი დამოკიდებულება, რომ შენ ამ თემას ასე არ გააშუქებ, არ ყოფილა. თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ ასეთი რაღაცები არ ხდებოდა. პირდაპირ ვერ "დაახურავდი" შევარდნაძეს, მაგრამ შეგვეძლო მაყურებლამდე შეფარულად მიგვეტანა ინფორმაცია. ამას ძალიან კარგად ვახერხებდით. მაშინაც კი არ იყო ისეთი ზეწოლის ქვეშ ტელევიზია, როგორშიც ახლა არის სამი ნაციონალური მაუწყებელი.
– იმედგაცრუება თუ გქონდათ?
– ყოველთვის მქონდა ერთი უცნაური შეგრძნება. მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე ათასი სიუჟეტი მაქვს გაკეთებული, ისევე ვნერვიულობდი ყოველ ახალ სიუჟეტზე, როგორც პირველ დღეს. ვაითუ ეს სიუჟეტი იმაზე ნაკლები იყოს, ვიდრე წინა სიუჟეტი. ეს უფრო მეტად "დროებაში" ხდებოდა.
– თქვენმა რეიტინგმა დაიკლო, რაც პოლიტიკაში წახვედით?
– რა თქმა უნდა. თუ შეიძლება საზოგადოების 80%–ს უყვარდეს ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი უნდა სჭირდებოდეს. ის რეიტინგი, რაც ჟურნალისტიკაში მქონდა, პოლიტიკაში რომ მქონდეს, დაღუპული ვიქნებოდი. ვისაც პოლიტიკაში 80% და მეტი აქვს, უფლებამოსილების ხელში დაჭერას ნიშნავს და ეს რყვნის ადამიანს. ჩემს თავს არ ვუსურვებ ისეთივე რეიტინგი მქონდეს, როგორიც ჟურნალისტიკაში.
– ახლა რომ მოგცეთ მიკროფონი და გაგიშვათ სიუჟეტზე, რას გააკეთებდით?
– ჩავიდოდი ერაყში, გადავიღებდი ნახევრად ლეტალურ იარაღს, რომელიც ხელისუფლებამ არლეტალურად გამოგვიცხადა. ჩავწერდი იმ სამხედროებს, რომლებიც ამბობენ, რომ ამ იარაღით უკვე სამი ადამიანი მოვკალით და ეს არის ნახევრადლეტალური იარაღიო. გადავიღებდი "კაპეზეს" პირობებს, სადაც ადმინისტრაციული პატიმრობა 90 დღემდე უწევთ ადამიანებს. ამას ყველაფერს შევადარებდი უცხოურ გამოცდილებას. ხომ გვეუბნებიან, რომ ეს ყველაფერი ევროპული სტანდარტია. ჩავდებდი ამ ყველაფერს სიუჟეტში და ვანახებდი მოსახლეობას. გამოვიძიებდი ხელისუფლების ნათქვამებს. როცა ჟურნალისტური გამოძიება აღარ არის ტელესივრცეში, ეს იმის მანიშნებელია, რომ მედია თავისუფალი არ არის.
– პარლამენტში უმცირესობის ლაპარაკი, მხოლოდ ლაპარაკად ხომ არ რჩება?
– პარლამენტში ოპოზიციას არსად აქვს იმის შესაძლებლობა, რომ ღილაკზე ხელის დაჭერით კანონი ან მიიღოს ან ჩააგდოს. ოპოზიციამ მუდმივად უნდა ამხილოს ხელისუფლება, თუ ის არაკეთილსინდისიერად იყენებს მართვის ბერკეტს. ყელში უნდა ჰქონდეს წაჭერილი და არ მისცეს საშუალება, დაუსჯელად გაატაროს მთელი რიგი საკითხები. ოპოზიციამ საზოგადოებას ალტერნატივა უნდა მიაწოდოს.
– ჟურნალისტიკაში როცა იყავით, მაშინ უფრო მეტი ხელფასი გქონდათ, თუ დეპუტატობისას?
– ჩემი ხელფასი აქ საჯარო და გამჭვირვალეა, როცა ტელეკომპანია "იმედში" ვმუშაობდი, ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული მქონდა ხელფასის საიდუმლოება. ვერ დავასახელებ ციფრს, მაგრამ ტელეიმედში ჩემი შემოსავალი გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე აქ ყოფნისას.
– ამბობენ, საკუთარი კეთილდღეობისთვის წავიდა პოლიტიკაშიო?
– კეთიდღეობას თუ ვიგულისხმებთ, ის, რაც ჩვენს გუნდს ჰქონდა ტელეიმედში, იმის მეათედი არ აქვს აქ. ბრაზილიაში რომ გავიღვიძებდი, შემეძლო საღამოს ავსტრალიაში დამეძინა. ამ თვასაზრისით ძალიან უკან გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ ახლა გაცილებით მეტი პასუხისმგებლობაა, ვიდრე ჟურნალისტიკაში.
– თქვენ მიერ გაწერილ სამოქმედო პროგრამაში, რამდენია საარსებო მინიმუმი და რამდენია დღეის მდგომარეობით დადგენილი?
– როცა პრეზიდენტმა მთავრობის სხდომაზე იკითხა, რამდენია საარსებო მინიმუნი, ვერავინ უპასუხა და თუ არ ვცდები, გილაურმა დაასახელა აბსურდული ციფრი – 119 ლარი. მინიმალური რეალობიდან რომ გამოვიდეთ, 220–240 ლარზე ნაკლები არ უნდა იყოს. დანარჩენ შემთხვევაში უკვე დანაშაულია. ეს ისედაც ის თანხაა, რომლის საშუალებითაც შეიძლება ადამიანი უბრალოდ გადარჩეს. საარსებო მინიმუმის განსაზღვრა, პენსიის პირდაპირპროპორციული უნდა იყოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ქვეყანა მიდის კატასტროფისკენ.
კავშირი ტეგთან: ელენე ახვლედიანი
კავშირი ტეგთან: ელენე ახვლედიანი
|
დღის სიახლეები
24-05-2012
24-05-2012
24-05-2012
|
რა მოსწონთ თქვენ მეგობრებს
|
