ჩვენი რუბრიკის სტუმარი პარლამენტარი, ფრაქცია "ქრისტიან–დემოკრატების" თავმჯდომარის მოადგილე ნიკოლოზ ლალიაშვილია. იგი ძირძველი თბილისელია და მისმა ბავშვობამ მთაწმინდის უბანში გაირა, სკოლაც იქვე დაამთავრა. თავიდან ტექნიკურ ინსტიტუტში ჩააბარა, მოგვიანებით კი სწავლა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფილოლოგიის ფაკულტეტზე განაგრძო. თუმცა, თავისი პროფესიით არასდროს უმუშავია. სამხედრო სავალდებულო სამსახურის მოხდის შემდეგ, გადაწყვიტა, რომ შეიარაღებულ ძალებში დარჩენილიყო. ნიკოლოზ ლალიაშვილის სამუშაო გამოცდილება საკმაოდ მრავალფეროვანია, ბოლოს თავდაცვის სამინისტროში მუშაობდა. აქედან კი პირდაპირ აქტიურ პოლიტიკაში წავიდა. როგორც თავად აღნიშნავს, ნანობს, რომ სამხედრო სამსახურს თავი დაანება და დღემდე აქვს სურვილი, რომ სამხედრო ფორმა ეცვას.



როდესაც ბატონ ნიკოლოზს რელიგიურ ცხოვრებაზე ვკითხეთ, მისი პასუხი იყო, რომ ვცდილობ ეკლესიურად ვიცხოვროო. თუმცა, როგორც მისმა მეგობარმა და თანაფრაქციელმა გიორგი ახვლედიანმა აღნიშნა, "ქრისტიან–დემოკრატების" რიგებში იგი ყველაზე რელიგიური ადამიანია და სამსახურში ყველა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებისას იგი რელიგიურ საწყისებს ეყრდნობა. უფრო მეტს ჩვენი და ნიკოლოზ ლალიაშვილის საუბრის შესახებ ინტერვიუდან შეიტყობთ.

– ბატონო ნიკოლოზ, ვიდრე თქვენს კარიერასა და ამჟამინდელ საქმიანობაზე ვისაუბრებდეთ, მანამდე გაიხსენეთ ის გარემო, სადაც გაატარეთ ბავშვობა?

– თბილისის ძველ უბანში, მთაწმინდაზე დავიბადე და გავიზარდე. ეს იყო უბანი, სადაც ქალაქური ტრადიციები, პატიოსნება, წესიერება, ტოლერანტობა ძალიან ფასობდა. აქ ცხოვრობდნენ და ახლაც ცხოვრობენ სხვადასხვა ეთნოსის წარმომადგენელები. ასე რომ, ძველი თბილისის კოლორიტულ გარემოში ვარ გაზრდილი. ამან დიდი გამოცდილება მომცა და დიდწილად განსაზღვრა ჩემი მომავალი ცხოვრება. ჩემი წინაპრები ძირძველი თბილისელები არიან. სიგელი მაქვს, რის მიხედვითაც ჩემს დიდ წინაპარს გრიგოლ ლალიაშვილს უმტკიცებენ წოდებას "საპატიო მოქალაქე". იგი დათარიღებულია 1805 წლით, ანუ ჩემი წინაპრები "გეორგიევსკის ტრაქტატის" შემდეგ ჩამოვიდნენ იმერეთიდან თბილისში.

– როგორი ბავშვი იყავით?

– ეს ალბათ უფრო მათ იციან, ვინც ჩემს აღზრდაში იღებდნენ მონაწილეობას. ჩემი უბანი და საერთოდ სამეზობლო ძალიან საინტერესო და მრავალფეროვანი იყო. მე, ლევან ვეფხვაძე და გიორგი ახვლედიანი კარის მეზობლები ვიყავით და ჩვენი მეგობრობაც სწორედ ბავშვობიდან დაიწყო. სამივემ ერთი სკოლა დავამთავრეთ.

– სკოლის პერიოდი კარგად გახსენდებათ?

– კი, ეს იყო გადასარევი დრო. მე ვსწავლობდი წმინდა ნინოს სახელობის გიმნაზიაში, სადაც გაძლიერებულად ისწავლებოდა ინგლისური ენა. სხვათაშორის, მამაჩემმაც ეს სკოლა დაამთავრა. როგორც მახსოვს, იქ იყვნენ არაჩვეულებრივი მასწავლებლები, იყო კარგი გარემო და რაც მთავარია, მის ეზოში იყო წმინდა ნინოს ეკლესია. თუმცა, იმ პერიოდისთვის ეს ეკლესია დახურული იყო და გადაკეთებული იყო ფიზკულტურის დარბაზად. ბოლო კლასებში, როდესაც უკვე აზროვნება გვიყალიბდებოდა და ნელ–ნელა რწმენისკენ მივდიოდით, რა თქმა უნდა, ამ ტაძრის როლი ჩვენთვის უკვე სხვა იყო. მართალია, მასში სპორტული დარბაზი იყო განთავსებული, მაგრამ მაინც განსაკუთრებული მოწიწებით ვეკიდებოდით ამ ადგილს. დამამთავრებელ კლასებში კი ამ დარბაზში აღარ შევდიოდით. შემდეგ მალევე დახურეს დარბაზი და დაიწყეს ფიქრი ეკლესიის რესტავრაციაზე. სკოლა 1990 წელს დავამთავრეთ, ანუ ამ დროს საბჭოთა იმპერია უკვე დანგრეული იყო.

– პროფესიით ფილოლოგი ხართ. რატომ ჩააბარეთ მაინცდამაინც ამ სპეციალობაზე?

– ჯერ ტექნიკურ ინსტიტუტში ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტზე ვსწავლობდი. ჩემს ოჯახში ტრადიციულად ყველანი ტექნიკური განათლების იყვნენ, მამაჩემი ფიზიკოსია, დედა ბიოლოგი იყო. ამის მიუხედავად, მე მაინც მუდმივად მქონდა მიზიდულობა ლიტერატურისაკენ. მართალია, თავიდან ტექნიკურ ინსტიტუტში ჩავაბარე, მაგრამ გული მაინც ჰუმანიტარული მეცნიერებებისკენ მიმიწევდა. რამდენიმე წელიწადში თავი დავანებე ტექნიკურ ინსტიტუტში სწავლას და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფილოლოგიის ფაკულტეტზე შევედი. სტუდენტობა ეს იყო საუკეთესო წლები, მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ საქართველოში უმძიმესი ვითარება იყო. ჩემთვის ეს იყო ყველაზე ნათელი პერიოდი. ჩემი მეუღლე ჩემი ჯგუფელი იყო და ამდენად ჩემი სტუდენტობა დაკავშირებული იყო გარკვეულ რომანტიკასთანაც. ასევე ბევრი მეგობარი მომყვება უნივერსიტეტიდან.

– საინტერესოა, თუ გიმუშავიათ თქვენი პროფესიით?

– სადოქტორო დისერტაცია დავიცავი, მაგრამ სამწუხაროდ, ცხოვრება ისე წარიმართა, რომ ამ პროფესიით ვერ ვიმუშავე. ძალიან ცოტა ხანი ვკითხულობდი ლექციებს და ეს მალევე შევწყვიტე. მერე როგორც იცით, სრულიად სხვა მიმართულებით წავედი.

– საკმაოდ საინტერესო კარიერა გქონდათ. პოლიტიკაში მოსვლამდე თქვენ მუშაობდით თავდაცვის სამინისტროში, უშიშროების საბჭოში, სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროში.

– ყველაფერი დაიწყო სამხედრო სავალდებულო სამსახურიდან, სადაც ვიმსახურე როგორც ოფიცერმა. სავალდებულოს მოხდის შემდეგ, შეიარაღებულ ძალებში დავრჩი. ჩემს სამხედრო კარიერაში დიდი როლი ითამაშეს იმ სასწავლებლებმა, სადაც მომზადება გავიარე. ეს იყო მოკავშირეთა ევროპული მთავარსარდლობის სკოლა გერმანიაში, შტაბის ოფიცრების სკოლა ჰოლანდიაში, ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო–საზღვაო სკოლა და ნატოს თავდაცვის კოლეჯი იტალიაში. ასე რომ, ამ კუთხით საკმაოდ სოლიდური ცოდნა შევიძინე. ამის შემდეგ კი მუშაობა თავდაცვის სამინისტროში გავაგრძელე. ჩემი ძირითადი სფერო იყო საქართველოს ნატოში ინტეგრაცია.

– რამ განაპირობა თქვენი ასეთი დაინტერესება სამხედრო საქმით?

– ალბათ ყველაფერმა ერთად იმოქმედა, მაგრამ პირველ რიგში ეს იყო ე.წ. რომანტიკა, რაც სამხედრო სამსახურს უკავშირდება. თუმცა, ჯარში წასვლის შემდეგ ეს რომანტიკა ძალიან მალე ქრება. თუკი შინაგანად არა გაქვს იმის რწმენა, რომ ჯარი არის ერთადერთი ადგილი, სადაც მამაკაცს შეუძლია თვითრეალიზება მოახდინოს, თვით საკუთარი სიცოცხლის ჩათვლით, მაშინ ჯარში უკვე ვეღარ გაჩერდები. პირველივე კრიტიკული სიტუაციის შემდეგ, თუკი ეს თვისება არ გაგაჩნია, სამხედრო საქმის მიმართ რომანტიკა თავისით გაგიქრება. გარედან ეს ყველაფერი რომანტიკულად ჩანს, მაგრამ თუკი შინგით არ გაქვს ეს რწმენა, მაშინ ჯარში ვერ გაჩერდები. ზუსტად უნდა გქონდეს გაცნობიერებული ის, თუ რატომ იმყოფები შეიარაღებულ ძალებში და რისი მიღწევა შეგიძლია. თუკი ეს გაქვს გაცნობიერებული, მაშინ სამუდამოდ შეგიყვარდება ჯარი. მე კი სწორედ ასე დამემართა. დღესაც გულგრილად ვერ ვუყურებ ფორმიან ადამიანს და სამხედრო აღლუმის ყურება პატარა ბავშვივით მიხარია ხოლმე. ამ დროს უდიდესი სურვილი მიჩნდება, რომ მეც მათ რიგებში ვიყო და სამხედრო ფორმა მეცვას. ასეთი სფერო სხვა არ მეგულება, სადაც მაქსიმალური თვითრეალიზების საშუალება ექნება მამაკაცს. ალბათ ასეთად შეიძლება ჩაითვალოს ხელოვნებაც. თუმცა მე, სამწუხაროდ, ხელოვნების არცერთ დარგში ნიჭი არ მაქვს. მარტივად რომ ვთქვათ, ჯარი გაძლევს საშუალებას, რომ ერთდროულად ემსახურო ღმერთს, სამშობლოს და ადამიანს. ეს გახდა შემდგომში ჩვენი პარტიის დევიზიც. ამას მაშინ ვერ ვაცნობიერებდი. ეს სიტყვები საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქმა ამასწინათ ბრძანა და მთელს ქვეყანას დევიზად დაუსახა.

– სამხედრო საქმიდან აქტიურ პოლიტიკაში მოსვლა რამ გადაგაწყვეტინათ?

– ბოლოს თავდაცვის სამინისტროში, ნატოში ინტეგრაციის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი ვიყავი. ამის შემდეგ ქვეყანაში ბევრი რამ ისე არ წავიდა, როგორც უნდა წასულიყო. რამდენიმე თანამოაზრე, მეგობრები ხშირად ვიკრიბებოდით ხოლმე. სწორედ გიორგი თარგამაძემ გაგვიზიარა მაშინ იდეა, რომ შექმნილიყო ეროვნულ–სარწმუნოებრივი მოძრაობა. რადგანაც "ვარდების რევოლუციის" შემდეგ ჩვენს სარწმუნოებრივ იდენტობაზე და ეროვნულ თვითმყოფადობაზე ყველაზე დიდი დარტყმა მოდიოდა. ამან გადაგვაწყვეტინა "ქრისტიან დემოკრატიული" მოძრაობის ჩამოყალიბება. მეც გადავწყვიტე, რომ საჭირო იყო ჩემი მეგობრების გვერდით ვმდგარიყავი.

– ახსენეთ, რომ სამხედრო საქმიანობას გულგრილად არც ახლა უყურებთ. ნანობთ პოლიტიკაში რომ წახვედით და ეს სფერო მიატოვეთ?

– ძალიან ვნანობ. სხვა გზა რომ მქონოდა, დიდი სიამოვნებით გავაგრძელებდი სამხედრო სამსახურს. თანაც ოფიცრისთვის პოლიტიკაში გადასვლა ძალიან რთულია. ეს ორი სფერო სიღრმისეულად განსხვავებულია ერთმანეთისგან. სხვათაშორის, საქართველოში მე ვიყავი ყველაზე ახალგაზრდა პოლკოვნიკი იმ პერიოდში. ეს წოდება 27 წლის ასაკში მომანიჭეს.

– წლების შემდგომ საკუთარ თავს ისევ პოლიტიკაში ხედავთ?

– ჩემი საქმიანობის დიაპაზონი პოლიტიკაში უფრო ვრცელია, მაგრამ ძირითადად მაინც ფოკუსირებული ვარ ეროვნულ უსაფრთხოებაზე, თავდაცვაზე, საგარეო ურთიერთობებზე და სამართალდაცვით საქმიანობაზე.

– ბატონო ნიკოლოზ, ახლა თქვენს ოჯახზეც ვისაუბროთ. როგორც აღნიშნეთ, მეუღლე სტუდენტობისას გაიცანით.

– დიახ, ერთ ჯგუფში ვსწავლობდით. თუმცა უნივერსიტეტის დამთავრებიდან დაახლოებით ათი წლის შემდეგ დავქორწინდით. ამ პერიოდში ჩვენ მაინც სულ ერთად ვიყავით, მაგრამ მოგვიანებით ვიქორწინეთ, რასაც ასევე ძალიან ვნანობ. რაც დროს გადის, ადამიანს ასაკი უფრო ემატება და დაგვიანება არაფერში ვარგა. უკვე სამი შვილი გვყავს. ჩემი მეუღლე ამჟამად არაფერს საქმიანობს, სახლშია და შვილებს ზრდის. სამი შვილის გაზრდას იმდენი დრო მიაქვს, რომ სხვა რამის დრო აღარ რჩება.

– შვილები რა ასაკის არიან?

– უფროსი ალექსანდრე ექვსი წლისაა, შუათანა ეკატერინე – სამი წლის, უმცროსი ბარბარე კი – შვიდი თვისაა. მათთვის ჩვეულებრივი მამა ვარ, მეტს ვერაფერს გეტყვით. ალექსანდრე ჭადრაკზე დადის და სტიქაროსნობისთვის ემზადება.

– თქვენ და თქვენი ოჯახი, როგორც ჩანს, რელიგიურად ცხოვრობთ.

– დიახ, ვცდილობთ, რომ რელიგიურად ვიცხოვროთ. ჩემები ყოველ კვირას ეზიარებიან ტაძარში. მე დავით გარეჯის უდაბნოში დავდივარ, ჩემი მოძღვარია მამა იოანე. ჩემი მეუღლე და ბავშვები კი ვაკის სამების ტაძარში დადიან.

– პირადად თქვენთვის რწმენას ცხოვრებაში რა ადგილი უკავია?

– ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია. რწმენა გადამწვეტია არამარტო ადამიანის მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებისთვის, არამედ ყოფით საკითხებშიც გადამწყვეტია. ადამიანური ურთიერთობები სწორედ რწმენაზე ფუძნდება. ასევე ყოველდღიური პრობლემების გადაწყვეტის გზებიც რწმენას ეყრდნობა. საბოლოო ჯამში კი, მორწმუნე ადამიანი მთლიანად იჟღინთება იმ სასწაულებრივი შეგრძნებით, რომ ის მარტო არ არის და პასუხისმგებელია ყველა თავის ნაბიჯზე და საქციელზე. რწმენა, ვთვლი, რომ ყველა ადამიანისთვის აუცილებელია, რადგანაც ბოლოს ყველანი მივდივართ იმ აზრამდე, რომ ცხოვრებაში ყველაზე მთავარი არის სამი რამ: ღმერთი, სამშობლო და ადამიანი. ყველანაირად ვცდილობ, რომ პატრიარქის ამ დევიზს ვემსახურო ყოველთვის და ყველგან. ზოგადად "ქრისტიან–დემოკრატიული" მოძრაობის დევიზიც ასეთია, რომ ვადიდებთ უფალს, ვემსახურებით საქართველოს და ვზრუნავთ თითოეული ქართველის კეთილდღეობისთვის.

თეონა კენჭიაშვილი